Βασιλικοί δεσμοί αίματος στον Μεσαίωνα

Βασιλικοί δεσμοί αίματος

Λίγες ευρωπαϊκές χώρες έχουν σήμερα βασιλιάδες ή βασίλισσες,  επτά στο σύνολο. Αλλά στη μακρά περίοδο της ευρωπαϊκής ιστορίας, αυτό είναι μια πρόσφατη εξέλιξη. Το 1900, κάθε ευρωπαϊκό κράτος - εκτός από τη Γαλλία και την Ελβετία - είχε μοναρχία. Όσον αφορά τη μεσαιωνική Ευρώπη την κυβερνούσε ένα συνονθύλευμα βασιλικών και αυτοκρατορικών οικογενειών. Ως αποτέλεσμα αυτού η πολιτική στο υψηλότερο επίπεδο ήταν δυναστική, περιστρεφόμενη γύρω από τις γεννήσεις, τους γάμους και τους θανάτους αυτών των οικογενειών - για να μην αναφέρουμε τις συγκρούσεις και τις συμμαχίες μεταξύ τους. Η μεταβίβαση της εξουσίας δεν ήταν θέμα εκλογών αλλά βιολογίας.

Μερικές από αυτές τις δυναστείες ήταν εξαιρετικά επιτυχημένες στη διάδοση του αίματος τους. Ο Ούγος Καπέτος, ο οποίος έγινε βασιλιάς των Φράγκων το 987, ήταν ο άμεσος απόγονος κάθε Γάλλου βασιλιά μέχρι το 1848, σχεδόν εννέα αιώνες αργότερα. Άλλες μεσαιωνικές δυναστείες δεν μπόρεσαν να το ανταγωνιστούν αυτό, αλλά συχνά διατήρησαν τους θρόνους τους για αρκετούς αιώνες.

Υπάρχουν όμως και παραδείγματα βασιλιάδων τον μεσαίωνα - μερικές φορές εξαιρετικά επιτυχημένων - που ήταν τα μόνα μέλη της οικογένειάς τους που κατείχαν την εξουσία. Ο Ματθίας Κορβίνος, βασιλιάς της Ουγγαρίας το 1458–90, ήταν προστάτης της αναγεννησιακής κουλτούρας, αλλά δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει τη διαδοχή για τον νόθο γιο του. Το ίδιο ισχύει και για τον Τζων Μπάλλιολ, βασιλιά των Σκωτσέζων το 1292–96, αν και ο γιος του Εδουάρδος Μπάλλιολ έκανε μια παρατεταμένη προσπάθεια να πάρει πίσω το θρόνο του πατέρα του τον επόμενο αιώνα. Και υπάρχει και ο Χάρολντ Γκόντουινσον, του οποίου οι γιοι δεν μπόρεσαν να αντιστρέψουν την ήττα στο Χέιστινγκς το 1066, παρά την εισβολή στην Αγγλία δύο χρόνια μετά.

Βιολογική επιβίωση


Μια επιτυχημένη δυναστεία έπρεπε να κάνει τρία πράγματα. Το πρώτο ήταν να αμυνθεί ενάντια σε αντίπαλες δυναστείες, κάτι που ο Τζων Μπάλλιολ και ο Χάρολντ Γκόντουινσον απέτυχαν να κάνουν. Ο δεύτερος και θεμελιώδης στόχος ήταν να διασφαλιστεί η βιολογική επιβίωση. Το τρίτο ήταν να βρει τρόπους περιορισμού και ελέγχου των ανταγωνιστών εντός της δυναστείας.

Είναι σαφές ότι μπορεί να υπάρχει αντίφαση μεταξύ αυτών των δύο τελευταίων στόχων. Για παράδειγμα, ένας βασιλιάς μπορεί να επιδίωκε να εξασφαλίσει τη δυναστεία του έχοντας πολλούς γιούς από διάφορες γυναίκες. Αυτή ήταν μια κοινή πρακτική μεταξύ των Ιρλανδών βασιλιάδων, ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο Toirdelbach Ua Conchobair (ή Τέρλοου Ο'κόνορ), ο βασιλιάς του Κόνοτ (1106–56), ο οποίος είχε 22 γιους από τουλάχιστον έξι γυναίκες. Αυτό πράγματι σήμαινε ότι το Κόνοτ (ή τμήματα αυτού) παρέμειναν υπό την ηγεσία των Ο'κόνορ μέχρι την περίοδο των Τυδώρ, αλλά σήμαινε επίσης ότι υπήρχαν πάντα πολλοί ανταγωνιστές εντός της δυναστείας. Οι βασιλιάδες του Κόνοτ σκοτωνόντουσαν συχνότερα από τα αδέλφια ή ξαδέλφια τους παρά από τους Άγγλους εισβολείς.

Δεν είχαν όμως πολλοί βασιλιάδες 22 γιους. Οι περισσότεροι από αυτούς, ειδικά μετά τον πρώιμο Μεσαίωνα, αποδέχθηκαν την έννοια του γάμου όπως ορίζεται από την εκκλησία: μια γυναίκα κάθε φορά. Εξαιτίας αυτού, η επιλογή μιας νύφης για έναν βασιλιά ή για τον κληρονόμο του θρόνου έγινε κεντρική εμμονή της πολιτικής των δυναστειών, που συχνά περιελάμβανε διαπραγματεύσεις για τον μελλοντικό γάμο των μωρών, ή ακόμη και, σε σπάνιες περιπτώσεις, για τον γάμο τους. Ο Ερρίκος, γιος του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του βασιλιά της Γαλλίας, όταν ήταν αυτός πέντε και εκείνη δύο.

Μια θεμελιώδης απόφαση που έπρεπε να ληφθεί σχετικά με την γάμο ήταν το αν έπρεπε να αναζητήσουν νύφη από μια ξένη βασιλική οικογένεια ή από την τοπική αριστοκρατία. Και οι δύο πολιτικές είχαν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους. 

Ο γάμος με μια γηγενή κυρία συνέδεε τον ηγεμόνα με μια ευγενή οικογένεια, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή δύναμης, αλλά θα μπορούσε επίσης και να διαταράξει την ισορροπία της αριστοκρατικής πολιτικής, όπως συνέβη στην περίπτωση του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας. Ο γάμος του με την Ελισάβετ Γούντβιλ το 1464 ήταν ο πρώτος ανάμεσα σε έναν Άγγλο βασιλιά και μια Αγγλίδα γυναίκα από το 1066. Ωστόσο, η επακόλουθη προώθηση και πλουτισμός των συγγενών της Γούντβιλ αποξένωσε πολλούς από τους αριστοκράτες υποστηρικτές του Εδουάρδου και οδήγησε στην (προσωρινή) εκθρόνιση του το 1470.

Ο γάμος με ξένες πριγκίπισσες ήταν επίσης ένας τρόπος δημιουργίας συμμαχιών. Η δυναστική και όχι η προσωπική φύση τέτοιων συναλλαγών φαίνεται πιο ξεκάθαρα όταν στους μελλοντικούς συζύγους προσφερόταν μια επιλογή ανάμεσα σε αδελφές. Ήταν επίσης εμφανής στις συνθήκες γάμου που διευκρίνιζαν ότι, εάν ένα από τα εμπλεκόμενα παιδιά πέθαινε, θα το αντικαθιστούσε ένα νεότερο.

Διακυβεύονταν δεσμοί μεταξύ δυναστειών, όχι τα συναισθήματα ενός ατόμου. Αυτοί οι γάμοι ανάγκαζαν συχνά τη νύφη να πάει από τον ένα πολιτιστικό κόσμο σε έναν εντελώς άλλο, ίσως να χρειαζόταν ακόμα και να υιοθετήσει ένα διαφορετικό όνομα για να ταιριάζει με το νέο περιβάλλον. Η Γερμανίδα Μπέρτα για παράδειγμα που έγινε μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας του Βυζαντίου, έπρεπε να αλλάξει το όνομά της σε Ειρήνη, αλλά εξακολουθούσαν να τη χλευάζουν επειδή δεν φορούσε μακιγιάζ.

Τεστ Γονιμότητας


Ο σκοπός όλων αυτών των ατελείωτων διαπραγματεύσεων για τον γάμο ήταν η επίτευξη του κυριότερου στόχου μιας δυναστείας: η γέννηση ενός παιδιού ή, για να είμαστε πιο ακριβείς σε αυτόν τον άκρως πατριαρχικό κόσμο, η γέννηση ενός γιου. Η γονιμότητα μιας γυναίκας δεν μπορούσε να γίνει γνωστή εκ των προτέρων, αν και μερικές φορές υπήρξαν προσπάθειες. Όταν οι Γάλλοι απεσταλμένοι πήγαν στην Αραγωνία το 1322 για να εξετάσουν την κόρη του βασιλιά ως πιθανή νύφη για τον βασιλιά της Γαλλίας, τους δόθηκαν οδηγίες: «να δουν το γυμνό στήθος της», καθώς αυτό θα έδειχνε την ικανότητά της να κάνει παιδιά, «τα οποία ο βασιλιάς πολύ επιθυμούσε».

Η βασιλική αυλή είχε πάντα εμμονή με την γέννηση ενός γιου. Μετά από πολλά χρόνια γάμου χωρίς κάποια εγκυμοσύνη, ή αφού είχε γεννήσει μόνο κορίτσια, μια βασίλισσα ήταν ευάλωτη και συχνά έψαχναν τρόπους να την ξεφορτωθούν. Η εκκλησία δεν αναγνώριζε το διαζύγιο με τη σύγχρονη έννοια: τον τερματισμό ενός νόμιμου γάμου. Ωστόσο, προχωρούσε σε ακύρωση, δηλαδή, τη δήλωση ότι η ένωση δεν ήταν ποτέ νόμιμη για διάφορους λόγους, συχνότερα επειδή το ζευγάρι είχε πολύ κοντινή συγγένεια αίματος. Στο πυκνό δίκτυο των δυναστικών γάμων, τέτοιες σχέσεις («απαγορευμένου βαθμού») δεν ήταν πολύ δύσκολο να ανακαλυφθούν.

Ένα διάσημο παράδειγμα, με μεγάλες πολιτικές συνέπειες, ήταν η ακύρωση του γάμου του Λουδοβίκου Ζ´ της Γαλλίας με την Ελεονώρα της Ακουιτανίας, που είχε γεννήσει μόνο κόρες στα 15 χρόνια του γάμου τους. Τώρα ήταν διαθέσιμη για να παντρευτεί ξανά, διεκδικήθηκε σύντομα από τον νεαρό Ερρίκο του Ανζού και την παντρεύτηκε μέσα σε λίγους μήνες. Έφερε μαζί της το τεράστιο Δουκάτο της Ακουιτανίας, που ήταν η κληρονομιά της, και γέννησε οκτώ παιδιά, συμπεριλαμβανομένων πέντε γιων. Ίσως αν ο Λουδοβίκος περίμενε, να του είχε γεννήσει γιους, και σίγουρα θα είχε κρατήσει την Ακουιτανία η οποία πέρασε στα χέρια του μεγάλου αντιπάλου του, Ερρίκου, ο οποίος έγινε ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας. Ο κεντρικός ρόλος των γυναικών σε αυτήν την ιστορία της υψηλής πολιτικής είναι επομένως αρκετά εμφανής.

Ο Λουδοβίκος Ζ´ παρέχει ένα καλό παράδειγμα του κεντρικού ρόλου που είχε ένας άνδρας κληρονόμος. Παντρεύτηκε την Ελεονώρα της Ακουιτανίας λίγο πριν το θάνατο του πατέρα του το 1137 και ο γάμος ακυρώθηκε το 1152. Το 1153 ή στις αρχές του 1154 παντρεύτηκε με την Κωνσταντία της Καστίλης, κόρη του βασιλιά της Καστίλης. Όπως και η Ελεονώρα γέννησε δύο κόρες, και πέθανε κατά τη γέννα της δεύτερης, το φθινόπωρο του 1160. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε για τρίτη φορά, αυτή τη φορά την Αδέλα της Καμπανίας, μέλος μιας μεγάλης γαλλικής αριστοκρατικής οικογένειας. Το 1165 η Αδέλα έμεινε έγκυος και η αγωνία κορυφωνόταν καθώς πλησίαζε το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Το Παρίσι κρατούσε την ανάσα του. Ήταν γιος. Είκοσι οκτώ χρόνια μετά την άνοδο του στον θρόνο, ο Λουδοβίκος είχε τελικά έναν γιο, τον Φίλιππο Αύγουστο, έναν από τους πιο επιτυχημένους Γάλλους μονάρχες του Μεσαίωνα. Η δυναστεία των Καπέτων κρεμόταν από μία κλωστή αλλά τελικά επιβίωσε για άλλες έξι γενιές.

Ο θάνατος ενός βασιλιά χωρίς γιο σήμαινε πάντα πολιτική κρίση. Αυτό που συνέβη στην Αραγωνία το 1134 το δείχνει ξεκάθαρα. Εκείνη τη χρονιά ο άτεκνος Αλφόνσο ο Μαχητής, ο οποίος ήταν  βασιλιάς της Αραγονίας για 30 χρόνια, πέθανε από πληγές που απέκτησε κατά τους πολέμους του με τους Ισπανούς Μουσουλμάνους. Ο Αλφόνσο άξιζε το ψευδώνυμό του: είχε κατακτήσει τη σημαντική μουσουλμανική πόλη της Σαραγόσα και ήταν σεβαστός ως πολεμιστής από τους μουσουλμάνους εχθρούς του, παρόλο που ήταν εντυπωσιασμένοι από το γεγονός ότι δεν κοιμόταν με τις κόρες των μουσουλμάνων αρχηγών που έπεφταν στα χέρια του. Είχε έναν σύντομο και χωρίς παιδιά γάμο και ο μόνος στενός άνδρας συγγενής του, ο αδερφός του, είχε γίνει μοναχός. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Αλφόνσο πήρε την ασυνήθιστη απόφαση να κληροδοτήσει το βασίλειό του στους Σταυροφόρους.

Εάν η βούληση του Αλφόνσο είχε πραγματοποιηθεί, η Αραγωνία θα είχε γίνει το πρώτο κράτος που θα διοικούνταν από τάγμα σταυροφόρων, όπως έγινε αργότερα με τους Τεύτονες Ιππότες στην Πρωσία και τους Ιωαννίτες Ιππότες στη Ρόδο. Ωστόσο, η αριστοκρατία της Αραγωνίας δεν ήταν προετοιμασμένη για αυτό και έλαβε μέτρα για να εξασφαλίσει την επιβίωση της δυναστείας. Ο αδελφός του Αλφόνσο, ο Ραμίρο ο Μοναχός, από το μοναστήρι του βρέθηκε στο επίκεντρο της μάχης της διαδοχής, παντρεύτηκε την Αγνή της Ακουιτανίας και επέστρεψε στην μοναστική του ζωή αφού απέκτησε ένα παιδί, την Πετρονίλα της Αραγωνίας.

Η Πετρονίλα έγινε έτσι βασίλισσα της Αραγωνίας ενώ ήταν μόλις ενός. Προφανώς θα χρειαζόταν προστάτη και έτσι αρραβωνιάστηκε με τον ισχυρό κόμη της Βαρκελώνης, του οποίου τα εδάφη συνόρευαν με την Αραγωνία. Ήταν 23 χρόνια μεγαλύτερος της και θα περίμενε πολύ πριν ξεκινήσουν οι σεξουαλικές σχέσεις. Όμως, ενώ πλησίαζαν τα 15α γενέθλιά της, η Πετρονίλα έμεινε έγκυος και περίμενε τη γέννηση στην Βαρκελώνη. Γέννησε ένα υγιές αγόρι και έτσι διατηρήθηκε ο βασιλικός οίκος της Αραγωνίας.


Η γυναικεία εξουσία

Οι Αραγονέζοι ήταν πρόθυμοι να αποδεχτούν την άνοδο στην εξουσία μιας γυναίκας από την ντόπια βασιλική οικογένεια, προτιμώντας την αντί άλλων εναλλακτικών λύσεων. Αλλά η Πετρονίλα δεν ήταν η πρώτη γυναίκα ηγεμόνας στη μεσαιωνική Ευρώπη. Υπήρχαν ήδη τρεις αυτοκράτειρες που είχαν κυβερνήσει στο Βυζάντιο, αν και καμία από αυτές δεν έμεινε στην εξουσία για μεγάλο χρονικό διάστημα, και στο βασίλειο του Λεόν και της Καστίλης, κυβερνούσε η Ουρράκα του Λεόν από το 1109 έως το 1126. Τη στιγμή της κρίσης στην Αραγωνία το 1134, την διοίκηση του βασιλείου της Ιερουσαλήμ είχε αναλάβει μια γυναίκα, η Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ. Υπήρχαν τουλάχιστον 27 γυναίκες ηγεμόνες στη μεσαιωνική Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ). Ενώ αυτή η πατριαρχική κοινωνία προτιμούσε ως ηγέτες τους άνδρες οι γυναίκες μπορούσαν να αναγνωριστούν ως φορείς δυναστικών αξιώσεων εάν οι βασιλιάδες δεν είχαν γιούς.

Αλλά αν το πρόβλημα της συνέχειας της δυναστείας λυνόταν με γόνιμους γάμους και τη γέννηση γιων, αυτό μπορούσε να επιδυνώσει το άλλο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι δυναστείες: το πρόβλημα του ανταγωνισμού. Γιοι βασιλιάδων, συμπεριλαμβανομένων των νεότερων γιων, ανατρέφονταν για να ασκήσουν διοίκηση, να πολεμήσουν και να δοξάσουν το βασιλικό αίμα τους. Αυτοί οι περήφανοι νεαροί άνδρες είχαν μεγάλη αίσθηση της αξιοπρέπειας τους και δυσαρεστούνταν με τους περιορισμούς.

Ζηλόφθονα αδέλφια


Τα νεαρά αδέλφια αποτελούσαν επίσης απειλή για την οικογενειακή ενότητα καθώς μερικές φορές αρνούνταν να συμβιβαστούν με την προνομιακή θέση του μεγαλύτερου αδελφού τους. Σε ορισμένα δυναστικά συστήματα, τα δικαιώματά τους αναγνωριζόντουσαν μέσω της διαίρεσης του βασιλείου μετά το θάνατο του προηγούμενου βασιλιά. Το γιγαντιαίο φραγκικό βασίλειο υπέστη αρκετές διαιρέσεις μεταξύ αδελφών ή ξαδέλφων κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, αν και τέτοιες διαιρέσεις ήταν σπάνιες μετά το 1000 μ.Χ.

Μερικές από τις πιο επιτυχημένες δυναστείες βρήκαν τρόπους να ικανοποιήσουν τα νεότερα παιδιά και να αξιοποιήσουν την ενέργεια τους, όπως έκανε ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας. Τα τρία αδέλφια του τον συνόδευσαν σε σταυροφορία, στην οποία ένα πέθανε και ένα έμεινε όμηρος ως ασφάλεια για τα λύτρα του βασιλιά όταν αυτός είχε συλληφθεί.

Και τα τρία αδέλφια είχαν στη κατοχή τους τεράστιες εκτάσεις στη Γαλλία - κάτι που εξηγεί την αφοσίωση τους. Αλλά αυτή η μέθοδος είχε τους δικούς της κινδύνους. Αυτές οι εκτάσεις μπορούσαν να απομακρυνθούν μόνιμα από τον έλεγχο του βασιλιά. Το πρόβλημα που είχαν οι Γάλλοι με τις περιοχές της Βουργουνδίας ξεκίνησε με αυτόν τον τρόπο.

Οι δυναστείες βρισκόντουσαν όπως καταλαβαίνουμε σε μια επικίνδυνη πορεία μεταξύ της απειλής της βιολογικής εξαφάνισης και του χάους των ενδοδυναστικών συγκρούσεων .

Υπήρχαν και άλλα πολιτικά συστήματα στη μεσαιωνική Ευρώπη. Η θέση του αυτοκράτορα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που αποτελούνταν από τη Γερμανία και τη Βόρεια Ιταλία, ήταν αιρετή πάντα στη θεωρία, και στην πραγματικότητα από το 1254 έως το 1438.

Αλλά ήταν η δυναστική πολιτική που άφησε το βαθύτερο σημάδι στην Ευρώπη, ένα σημάδι που μπορεί να φανεί μέχρι σήμερα, τόσο στα κράτη που προέκυψαν από δυναστικές ενώσεις, όπως η Ισπανία, όσο και σε εκείνα που προέκυψαν από δυναστικές διαιρέσεις και αψιμαχίες. Η Γαλλία και η Γερμανία δεν υπήρχαν στον πρώιμο Μεσαίωνα και είναι το αποτέλεσμα μιας οικογενειακής διαίρεσης μεταξύ των εγγονών του Καρλομάγνου. Υπήρξε μια διαμάχη για τα όρια των εδαφών τους, μια διαμάχη που υπήρχε ακόμη τον 20ο αιώνα. Ποιος θα πίστευε ότι κάποια πρόχειρη δυναστική διαίρεση εδαφών τον ένατο αιώνα θα σημάδευε μόνιμα τον χάρτη της Ευρώπης και ότι νεαροί άνδρες θα πέθαιναν για αυτήν χίλια χρόνια μετά; Η οικογενειακή πολιτική της μεσαιωνικής Ευρώπης ήταν, κατά μία έννοια, οικογενειακές φιλονικίες υψηλού βαθμού, αλλά μερικές φορές παραήταν υψηλού βαθμού.

COMMENTS

Όνομα

Αγγλία,12,Αίγυπτος,2,Αρχαίες Θρησκείες,2,Αυτοκράτειρα,1,Αυτοκράτορες,2,Αψβούργοι,1,Βασιλιάδες και Βασίλισσες,15,Βασιλιάς της Αγγλίας,3,Βασιλιάς της Γαλλίας,1,Βασίλισσα της Αγγλίας,5,Βυζάντιο,3,Γαλλία,1,Γερμανία,2,Διάφορα,6,Δικτάτορες,2,Εκκλησία,2,Ελλάδα,1,Ερωτήσεις,2,Θρησκεία,5,θρησκεία και ιστορία,6,Ιερουσαλήμ,2,Ιουδαία,2,Ιουδαϊσμός,2,Ισπανία,1,Καθολική Εκκλησία,1,Ναζί,2,Οίκος του Αννόβερου,1,Οίκος των Βουρβόνων,1,Οίκος των Στιούαρτ,1,Πράγματα που δεν ξέρατε,3,Πρόσωπα που άλλαξαν την Ιστορία,8,Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία,4,Ρώμη,2,Σκωτία,1,Τυδώρ,8,Φαραώ,2,χριστιανισμός,4,
ltr
item
Ιστορικά Χρονικά: Βασιλικοί δεσμοί αίματος στον Μεσαίωνα
Βασιλικοί δεσμοί αίματος στον Μεσαίωνα
Κανένας βασιλιάς τον μεσαίωνα δεν μπορούσε να κοιμηθεί ασφαλής τη νύχτα μέχρι να εξασφαλίσει την ομαλή μετάβαση του θρόνου του σε εναν γιο.
https://1.bp.blogspot.com/-cEz3PHAVP8w/X-t9tX4BLwI/AAAAAAAAdpk/CqWJ0gW_NVIXy-twYprRcDaBo1q84vYVACLcBGAsYHQ/w640-h426/creative-1041597.jpg
https://1.bp.blogspot.com/-cEz3PHAVP8w/X-t9tX4BLwI/AAAAAAAAdpk/CqWJ0gW_NVIXy-twYprRcDaBo1q84vYVACLcBGAsYHQ/s72-w640-c-h426/creative-1041597.jpg
Ιστορικά Χρονικά
https://www.historicchronicles.com/2020/12/desmoi-aimatos.html
https://www.historicchronicles.com/
https://www.historicchronicles.com/
https://www.historicchronicles.com/2020/12/desmoi-aimatos.html
true
822813451161017456
UTF-8
Loaded All Posts Not found any posts VIEW ALL Readmore Reply Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS View All RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS PREMIUM CONTENT IS LOCKED STEP 1: Share to a social network STEP 2: Click the link on your social network Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy Table of Content