Λουδοβίκος ΙΔ΄: - η ακόρεστη δίψα του για εξουσία έσπειρε τους σπόρους της επανάστασης

Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ (1701)

Τις πρώτες ώρες της 6ης Ιανουαρίου 1649, ο δέκαχρονος Λουδοβίκος και ο μικρότερος αδελφός του Φίλιππος ξύπνησαν και οδηγήθηκαν σε μια άμαξα που περίμενε έξω από τα διαμερίσματα τους στο Παλαί Ρουαγιάλ (Palais-Royal) του Παρισιού. Συνοδευόμενοι από τη μητέρα τους και την αντιβασιλέα του Λουδοβίκου, τη βασίλισσα Άννα, τα δύο αγόρια κατευθύνθηκαν προς το Σατό ντε Σαιν- Ζερμάν-αν-Λαι, λίγο έξω από το Παρίσι, όπου ανακάλυψαν ότι ήταν εντελώς απροετοίμαστο για την άφιξή τους, και σε κατάσταση αναταραχής. Ο λόγος για τη βιαστική φυγή του νεαρού βασιλιά από την πρωτεύουσά του ήταν η επανάσταση της σφενδόνης, ένας εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε την άνοιξη του 1648 ως αποτέλεσμα μιας διαφωνίας μεταξύ του στέμματος και του κοινοβουλίου του Παρισιού, που πυροδοτήθηκε από τον αρχηγό της κυβέρνησης της βασίλισσας Άννας. Οι προσπάθειες του υπουργού Καρδινάλιου Μαζαρέν να συγκεντρώσει χρήματα για τον Τριακονταετή Πόλεμο περιλάμβαναν αύξηση φόρων, που έβαζε φρένο στα διάφορα φορολογικά προνόμια που απολάμβαναν οι ευγενείς για αιώνες. Ο γεννημένος στην Ιταλία Μαζαρέν ήταν ήδη απεχθείς σε ολόκληρη τη Γαλλία, στους ευγενείς, την αστική τάξη και τους αγρότες, αλλά ήταν αυτή η τελευταία διαμάχη με το κοινοβούλιο που απεδείχθη η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και οδήγησε σε βίαιες διαδηλώσεις στους δρόμους του Παρισιού. Η δυσαρέσκεια μεταξύ των αριστοκρατών επιδεινώθηκε όταν η αντιβασιλέας, η βασίλισσα Άννα, η οποία βασιζόταν ολοκληρωτικά στον Μαζαρέν, συνέλλαβε ορισμένους επιφανείς άνδρες του Κοινοβουλίου, συμπεριλαμβανομένου του εξαιρετικά δημοφιλούς Pierre Broussel, πράξη που έφερε τη βασιλική οικογένεια σε άμεση αντίθεση με τους επαναστάτες και τους έκανε στόχο της οργής τους. Ο Broussel απελευθερώθηκε δύο ημέρες αργότερα, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει και οι σχέσεις μεταξύ του στέμματος και των εξεγερμένων Παριζιάνων συνέχισαν να επιδεινώνονται μέχρι που τελικά αποφασίστηκε να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα.

Ο Λουδοβίκος ως διάδοχος του θρόνου
Ο Λουδοβίκος ως διάδοχος του θρόνου

Για τον δέκαχρονο Λουδοβίκο, ο οποίος ήταν βασιλιάς της Γαλλίας από την ηλικία των τεσσάρων ετών, αυτή η φαινομενικά απότομη φυγή από το Παρίσι ήταν και μια συναρπαστική περιπέτεια και μια απογοητευτική υπενθύμιση για το πόσο ευμετάβλητος μπορούσε να είναι ο λαός του. Δεν του άρεσε να κρύβεται στο Σαιν- Ζερμάν, και παρόλο που δεν ήταν ακόμη σε θέση να συμμετάσχει σε συνεδριάσεις του συμβουλίου, γρήγορα συνειδητοποίησε ότι η σημερινή του κατάσταση ήταν λάθος κυρίως του κοινοβουλίου και των ευγενών, γεγονός που τον οδήγησε να τους δει με βαθιά και ακλόνητη μνησικακία. Αυτό το συναίσθημα επιδεινώθηκε όταν μόλις λίγες εβδομάδες μετά την φυγή του Λουδοβίκου από το Παρίσι, ο θείος του (από γάμο), Κάρολος Α΄ της Αγγλίας, εκτελέστηκε στο Λονδίνο μετά από μια εντυπωσιακά παρόμοια διαφωνία μεταξύ του στέμματος και του κοινοβουλίου που ήταν εκτός ελέγχου και τελικά κατέληξε σε έναν καταστροφικό και αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και στην απώλεια του θρόνου του. Εν τω μεταξύ, η παρουσία της χήρας του Καρόλου Α΄, Ερριέττα Μαρίας και των νεότερων παιδιών της, που υποστηριζόντουσαν οικονομικά από τη μητέρα του Λουδοβίκου και ζούσαν στα περιθώρια της γαλλικής αυλής, ήταν περαιτέρω ανησυχητικές ενδείξεις για το πόσο χαμηλά θα μπορούσαν να πέσουν αν δεν κατάφερναν να ελέγξουν τον επαναστατημένο τους λαό. Ο Κάρολος Α΄, ήταν ενθουσιώδης υποστηρικτής του δόγματος που είναι γνωστό ως ελέω θεού βασιλεία, το οποίο λέει ότι οι μονάρχες διορίζονται από τον Θεό και ως εκ τούτου δεν υπόκεινται σε καμία επίγεια εξουσία, συμπεριλαμβανομένης αυτής του κοινοβουλίου τους. Το γεγονός οτι αυτή η πεποίθηση είχε οδηγήσει στην αυταρχική απόρριψη του κοινοβουλίου από τον Κάρολο και την απόλυτη πτώση και εκτέλεση του θα έπρεπε να είχε αποτρέψει άλλους ηγεμόνες από το να ακολουθήσουν το παράδειγμα του. Ο νεαρός Λουδοβίκος όμως διατηρούσε πάντα τη πεποίθηση ότι αυτός και μόνο είχε διοριστεί για να κυβερνήσει τη Γαλλία, πεποίθηση που αποκρυσταλλώθηκε κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας. Αυτή η πεποίθηση ενισχύθηκε από τη συνεχιζόμενη επανάσταση της σφενδόνης, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1659 και ενίσχυσε τόσο την έντονη αντιπάθειά του για το Παρίσι όσο και τη σοβαρή δυσπιστία του απέναντι στους Γάλλους ευγενείς.

Αν και η βασιλική οικογένεια επέστρεψε τελικά στο Παρίσι μετά από την πρώτη φυγή προς το Σαιν- Ζερμάν, δεν ένιωσαν ποτέ απόλυτα ασφαλείς εκεί. Σε μια ταπεινωτική περίσταση που ο Λουδοβίκος θα θυμόταν για το υπόλοιπο της ζωής του, ένας όχλος μπήκε στα βασιλικά διαμερίσματα τη νύχτα, και όταν απαίτησαν να τους επιτραπεί να δουν τον βασιλιά τους, τους επιτράπηκε να πλησιάσουν το βασιλικό κρεβάτι για να δουν το νεαρό βασιλιά, που κατάπιε την οργή του και προσποιήθηκε ότι κοιμόταν.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η βασιλική οικογένεια για άλλη μια φορά εγκατέλειψε την πρωτεύουσα λίγο αργότερα. Πιο εξευτελιστικό ακόμα ήταν το γεγονός ότι τόσα πολλά μέλη της ανώτερης αριστοκρατίας, ακόμη και μέλη της οικογένειας του Λουδοβίκου, ήταν ανάμεσα στους επαναστάτες. Ο Πρίγκιπας ντε Κοντέ, ένας διάσημος στρατηγός που ήταν αγαπητός σε όλη τη Γαλλία, αρχικά αγωνίστηκε στο πλάι του στέμματος μέχρι να πεισθεί να αλλάξει πλευρές και να οδηγήσει τα στρατεύματα ενάντια στις βασιλικές δυνάμεις, γεγονός που οδήγησε τη βασίλισσα Άννα να διατάξει τη σύλληψή του. Ακόμα χειρότερα, ο θείος του Λουδοβίκου Γκαστόν Ζαν-Μπατίστ, δούκας της Ορλεάνης, ένας ταραχοποιός, ήταν ανάμεσα στους επαναστάτες ευγενείς, ενώ η κόρη του Άννα Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης, δούκισσα του Μονπανσιέ, η οποία ήταν αποφασισμένη να παντρευτεί τον ξάδελφό της Λουδοβίκο μόλις ήταν αρκετά μεγάλος, κατέληξε να εξοριστεί από την αυλή ως αποτέλεσμα της ενεργού συμμετοχής της στην εξέγερση, η οποία περιλάμβανε την διαταγή να πυροβολήσουν τα πυροβόλα της Βαστίλης τις βασιλικές δυνάμεις - μια παράλογη κίνηση που της κόστισε κάθε πιθανότητα να παντρευτεί τον ξάδελφό της και να γίνει βασίλισσα. Αν και ήταν ακόμα παιδί, και σε ένα βαθμό μακριά από τη λήψη αποφάσεων, τους στρατιωτικούς ελιγμούς και τις πολιτικές επιπτώσεις της εξέγερσης τις καταλάβαινε αρκετά για να διαμορφώσει τις δικές του απόψεις για το ποιος ήταν υπεύθυνος για την οργή ενάντια στη βασιλική του εξουσία και να καθορίσει ένα σχέδιο για να διασφαλίσει ότι δεν θα συμβεί ξανά.


Η βασίλισσα Άννα
Η βασίλισσα Άννα
Αν και ο Λούις έφτασε επίσημα στην ηλικία που μπορούσε να αναλάβει τα βασιλικά του καθήκοντα δύο μέρες μετά τα 13α γενέθλιά του τον Σεπτέμβριο του 1651 και στέφθηκε τρία χρόνια αργότερα, ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο της μητέρας του, της Βασίλισσας Άννας και του υπουργού της, Καρδινάλιου Μαζαρέν, οι όποιοι ακόμα δεν ήταν δημοφιλείς. Ο ενεργητικός, τολμηρός και φιλόδοξος Λουδοβίκος εκνευριζόταν από τους περιορισμούς που του επέβαλαν και λαχταρούσε για τη στιγμή που μόνος αυτός θα ήταν κύριος της Γαλλίας και θα μπορούσε να πάρει τον πλήρη έλεγχο. Αν και εξωτερικά φαινόταν σίγουρος, τα γεγονότα της παιδικής του ηλικίας του είχαν αφήσει μια αίσθηση ανασφάλειας και ήταν βαθιά επιφυλακτικός όχι μόνο απέναντι στην αριστοκρατία, αλλά και απέναντι στη δική του ευρύτερη οικογένεια, την οποία τώρα δεν μπορούσε πλήρως να εμπιστευτεί. Ως ένας όμορφος και γοητευτικός νεαρός βασιλιάς που προέδρευε σε μια υπέροχη και αριστοκρατική αυλή, ο Λουδοβίκος φαινόταν για όσους τον έβλεπαν να έχει τον απόλυτο έλεγχο, αλλά στην πραγματικότητα, όλοι όσοι ήταν κοντά του ήξεραν ότι η πραγματική δύναμη παρέμεινε η μητέρα του και ο Καρδινάλιος Μαζαρέν, ο οποίος εμπόδισε περαιτέρω την ελευθερία του παρακολουθώντας στενά τα βασιλικά ταμεία. Ο νεαρός Λουδοβίκος αναρωτήθηκε πότε θα έληγε τελικά αυτή η παρατεταμένη εφηβεία, μέχρι που ο μισητός Μαζαρέν πέθανε τον Μάρτιο του 1661, και όλη η εξουσία και τα εξίσου σημαντικά βασιλικά έσοδα, άρχισαν να κατευθύνονται ανεμπόδιστα προς αυτόν. Επιτέλους ο Λουδοβίκος ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και από τώρα και στο εξής ήταν αποφασισμένος να μην μοιραστεί τη δύναμή του με κανέναν.

Τη στιγμή του θανάτου του Μαζαρέν, ο Λουδοβίκος ήταν 22 ετών και ήταν βασιλιάς της Γαλλίας για σχεδόν 18 χρόνια. Είχε τρομοκρατηθεί, χειραγωγηθεί και παραμεριστεί - αλλά όχι πια. Όταν ρωτήθηκε ποιος θα αντικαθιστούσε τον Μαζαρέν ως επικεφαλής της κυβέρνησης του, ο Λουδοβίκος τους εξέπληξε όλους, ανακοινώνοντας ότι δεν θα υπήρχε αντικατάσταση και ότι, αντίθετα, θα αποφάσιζε εντελώς μόνος. "Μέχρι αυτή τη στιγμή, είχα την ευχαρίστηση να αναθέσω την κυβέρνηση των υποθέσεων μου στον εκλιπόντα Καρδινάλιο", ενημέρωσε το συμβούλιο του. "Ήρθε η ώρα να αναλάβω της υποθέσεις μου ο ίδιος." Από τώρα και στο εξής, αν και θα δεχόταν συμβουλές και οδηγίες από τους υπουργούς του, κάθε απόφαση θα λαμβανόταν τελικά από αυτόν και θα επέβλεπε προσωπικά τα πάντα.

Από την αρχή, ο Λουδοβίκος αποδείχθηκε ότι ήταν αποτελεσματικός κυβερνήτης, με ιδιαίτερη ιδιοφυΐα προς την επιλογή των καλύτερων συμβούλων και των πιο αποτελεσματικών διαχειριστών για το συμβούλιο του. Τα δύσκολα πρώτα χρόνια της βασιλείας του μπορεί να του άφησαν μία δυσπιστία απέναντι στους ανθρώπους, αλλά τον είχαν κάνει επίσης έναν αρκετά καλό κριτή χαρακτήρων που επιβράβευε πλούσια την καλοπιστία, αλλά ήταν επίσης ικανός να ενεργεί με αποφασιστική ασπλαχνιά απέναντι σε αυτούς που ήταν αρκετά άτυχοι ώστε να τον απογοητεύσουν.

Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ το 1666
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ το 1666

Μολονότι αρχικά ο Λουδοβίκος ασχολήθηκε με τη σταθεροποίηση της φτωχής οικονομικής κατάστασης του έθνους και την καθιέρωση του ως απόλυτου κυβερνήτη, ήταν ωστόσο πρόθυμος να προχωρήσει τη μακροχρόνια επιθυμία του να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα του, την οποία συνέδεε ακόμα με τα τρομακτικά γεγονότα της επανάστασης. Στην αρχή, η αυλή πέρασε πολύ χρόνο στο αναγεννησιακό παλάτι στο Φονταινεμπλώ, αλλά γρήγορα άρχισε να ψάχνει για ένα πιο κατάλληλο σημείο όπου θα μπορούσε να αφήσει το δικό του σημάδι και να δημιουργήσει ένα υπέροχο παλάτι που θα ήταν πραγματικά άξιο του μονάρχη που σκόπευε να γίνει. Οι Βερσαλλίες, 11 μίλια έξω από την πρωτεύουσα, φαινόντουσαν αρχικά σαν μια μη πιθανή επιλογή, αλλά ο Λουδοβίκος, ο οποίος είχε επισκεφθεί για πρώτη φορά στις Βερσαλλίες το 1651, δεν θα αποθαρρυνόταν, και από το 1661, λίγο μετά το θάνατο του Μαζαρέν, ξεκίνησε ένα εντατικό πρόγραμμα επέκτασης και εξωραϊσμού του αρχικού κτηρίου, δημιουργώντας σταδιακά ένα υπέροχο παλάτι για τον εαυτό του.

Αν και οι Βερσαλλίες ήταν σίγουρα φτιαγμένες έτσι ώστε να προβάλουν μια αύρα μεγαλείου και να γεμίσει τους επισκέπτες, ειδικά τους προερχόμενους από άλλες χώρες, με δέος και φθόνο, ο Λουδοβίκος σκόπευε επίσης να ενεργεί από το νέο του παλάτι ως κεντρική δύναμη, η καρδιά του απολυταρχικού καθεστώτος του. Μόλις εγκαταστάθηκε εκεί και σε ασφαλή απόσταση από το Παρίσι και το κοινοβούλιο, εργάστηκε σκληρά για να παγιώσει τη θέση του ως απόλυτου μονάρχη. Εγώ είμαι το κράτος, φέρεται να δήλωσε, και δεν επέτρεψε σε κανέναν να ξεχάσει ότι αυτός ήταν ο κυρίαρχος. Εργάστηκε ακούραστα, επιβλέποντας κάθε λεπτομέρεια της διακυβέρνησης του έθνους του, από τη φορολογία έως την εξωτερική πολιτική, και καθιστώντας σαφές στους υπουργούς του ότι ενδιαφέρεται για κάθε λεπτομέρεια του τι συνέβαινε, ανεξάρτητα από το πόσο σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να φαινόταν κάποιο θέμα.

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, ο Λουδοβίκος περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στις Βερσαλλίες, έχοντας αποφασίσει ότι έπρεπε να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση από τη πρωτεύουσα του, αλλά δεν μπόρεσε να μετακινηθεί μόνιμα στο παλάτι μέχρι το 1682. Η δυσπιστία του απέναντι στην αριστοκρατία δεν είχε υποχωρήσει και καθώς δεν ήθελε να τους αφήσει στο Παρίσι όπου θα ήταν ελεύθεροι να συνωμοτήσουν εναντίον του, αναγκάστηκε να βρει μια κομψή λύση για αυτό το παράδοξο - θα τους έφερνε μαζί του στις Βερσαλλίες για να τους παρακολουθεί. Για το σκοπό αυτό, εξασφάλισε όχι μόνο ότι θα στεγάζονταν όλοι, είτε στο παλάτι ή στην κομψή πόλη που που δημιουργήθηκε γρήγορα γύρω από το παλάτι, όπου οι πλουσιότερες αριστοκρατικές οικογένειες ξεκίνησαν να χτίζουν τα αρχοντικά τους για να βρίσκονται κοντά στην αυλή.

Τότε, όπως  και τώρα, το Παρίσι ήταν γνωστό σε όλη την Ευρώπη ως μία λαμπερή και συναρπαστική πρωτεύουσα όπου δημιουργώντουσαν όλες οι τελευταίες μόδες, κατοικούσαν τα μεγαλύτερα μυαλά και δημιουργώντουσαν τα μεγαλύτερα έργα τέχνης και ο Λουδοβίκος ήξερε ότι θα έπρεπε να δουλέψει σκληρά για να βεβαιωθεί ότι οι ευγενείς του θα ήθελαν να τον ακολουθήσουν στις Βερσαλλίες. Προσπάθησε να κάνει τις γιορτές της αυλής ακόμα πιο υπέροχες από ό,τι γινόντουσαν στην πρωτεύουσα και διασφάλισε ότι όλα τα μοντέρνα προϊόντα θα μπορούσαν να αγοραστούν εξίσου εύκολα στο παλάτι του, όπως το έκαναν και στους πιο κομψούς δρόμους του Παρισιού. Υπήρχε όμως μια τιμή για όλο αυτό το μεγαλείο - ο Λουδοβίκος τους παρακολουθούσε στενά όλους στην αυλή, συμπεριλαμβανομένης της δικής του οικογένειας, απασχολούσε μυστική αστυνομία και άνοιγε και διάβαζε όλη την αλληλογραφία, με τις πιο ζουμερές λεπτομέρειες να μεταδίδονται απευθείας σε αυτόν - ένα γεγονός που η οικογένειά του κατά καιρούς χρησιμοποιούσε ως μέσο για να τον ενημερώνει έμμεσα για τυχόν παράπονα που μπορεί να είχαν.

Ήταν επίσης πρόθυμος να διασφαλίσει ότι όλοι στην αυλή γνώριζαν ότι ο βασιλιάς ήταν το κέντρο του κόσμου τους, ενώ όλοι οι άλλοι ήταν απλοί δορυφόροι του με ακόμη και με τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες της ζωής τους να υπαγορεύονται από την καθημερινή του ρουτίνα την οποία όλοι, χωρίς εξαίρεση, αναμενόταν να παρακολουθούν και να συμμετάσχουν. Οι άντρες ευγενείς έπρεπε να βρίσκονται συνεχώς κοντά του: τον έντυναν το πρωί, τον συνόδευαν στον απογευματινό του περίπατο στους κήπους, τον έβλεπαν τον να τρώει τα γεύματά του, και στη συνέχεια τον έβαζαν για ύπνο. Κάνοντας τους ευγενείς να ανταγωνίζονται για την προσοχή του, ο Λουδοβίκος προσπάθησε να αφαιρέσει τη βούλησή τους να επαναστατήσουν και να τους κάνει να εξαρτώνται πλήρως από αυτόν, και σε μεγάλο βαθμό, το πέτυχε.

Όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ πέθανε σε ηλικία 76 ετών το Σεπτέμβριο του 1715, ο πεντάχρονος εγγονός του τον διαδέχθηκε ως Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας. Ο οποιοσδήποτε διάδοχος του Βασιλιά Ήλιου θα δυσκολευόταν να τον διαδεχθεί και να κυβερνήσει ισάξια, αλλά αυτό ήταν ιδιαίτερα τεράστιο βάρος για ένα τόσο μικρό παιδίς. Όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ δημιούργησε τις Βερσαλλίες και έθεσε τον εαυτό του στην κεφαλή της διοικητικής δομής ολόκληρου του έθνους, υπέθεσε ότι το σύστημα θα συνέχιζε να περιστρέφεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο γύρω από τον διάδοχό του. Ο γιος και ο εγγονός του είχαν και οι δύο προσεκτικά ετοιμαστεί από τη γέννηση για να πάρουν τα ηνία μετά τον θάνατο του, αλλά κανείς δεν θα μπορούσε να είχε προβλέψει ότι και οι δύο άνδρες θα πέθαιναν πριν από αυτόν και ότι θα τον διαδεχόταν ένα παιδί.

Δυστυχώς, σε αντίθεση με τον παππού του, ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας δεν είχε μητέρα για να ενεργήσει ως αντιβασιλέας. Αντ' αυτού, τέθηκε υπό τη φροντίδα του Δούκα της Ορλεάνης γιου του μικρότερου αδελφού του Λουδοβίκου ΙΕ΄ Φιλίππου, ο οποίος ανέλαβε την κυβέρνηση και την αυλή έως ότου ο νεαρός Βασιλιάς έφτασε την ηλικία των 13 ετών. Καθώς ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας αντιπαθούσε βαθιά τον Δούκα της Ορλεάνης προσπάθησε να περιορίσει την εξουσία του, ορίζοντας στη διαθήκη του ότι έως ότου ο κληρονόμος του μπορούσε να κυβερνήσει μόνος του, η Γαλλία θα έπρεπε να κυβερνάται από ένα Συμβούλιο που θα αποτελούνταν από 14 μέλη. Ο Δούκας της Ορλεάνης όμως  ακύρωσε τη διαθήκη αμέσως μετά το θάνατό του Βασιλιά, εξαγοράζοντας την υποστήριξη του Κοινοβουλίου του Παρισιού αποκαθιστώντας το δικαίωμα του να αμφισβητεί τις αποφάσεις και την εξουσία του Βασιλιά που του είχε αφαιρεθεί από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Αυτή η αποκατάσταση των κοινοβουλευτικών εξουσιών θα αποτελούσε ένα ολοένα και πιο άβολο αγκάθι στην εξουσία της γαλλικής μοναρχίας από εδώ και στο εξής, και τελικά θα οδηγούσε στα γεγονότα του 1789 και την εκθρόνιση του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας, ο οποίος ήταν ακόμη λιγότερο ικανός να ελέγξει την κυβέρνησή του από τον προκάτοχό του Λουδοβίκος ΙΕ΄. Ενώ ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε χρησιμοποιήσει το δικό του προσωπικό χάρισμα και την ισχυρή του βούληση για να διατηρήσει τον έλεγχο και να έχει τους υπουργούς του σε ευθυγράμμιση με το θέλημα του, κανένας από τους διαδόχους του στο θρόνο δεν κατάφερε να το κάνει αυτό, εμποδισμένοι τόσο από τις αδυναμίες του χαρακτήρα τους όσο και από την απάθεια που έδειχναν.

Η επιτυχία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ ως απόλυτου μονάρχη οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην ισχυρή και αποφασιστική του προσωπικότητα, αλλά δημιουργώντας μια προσδοκία ότι οι προσωπικές ιδιότητες του μονάρχη ήταν ζωτικής σημασίας για την ευημερία του καθεστώτος, έκανε στους διαδόχους του μεγάλη ζημιά, καθώς κανένας από τους δύο κληρονόμους του δεν είχαν τα χαρίσματα του. Αργότερα ειπώθηκε ότι ενώ υπό την βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ κανείς δεν τολμούσε ούτε να αναπνεύσει, υπό την βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ΄ ψιθύριζαν, και υπό την βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ φώναζαν - με καταστροφικό τελικά αποτέλεσμα.

COMMENTS

Όνομα

Αγγλία,12,Αίγυπτος,2,Αρχαίες Θρησκείες,2,Αυτοκράτειρα,1,Αυτοκράτορες,2,Αψβούργοι,1,Βασιλιάδες και Βασίλισσες,15,Βασιλιάς της Αγγλίας,3,Βασιλιάς της Γαλλίας,1,Βασίλισσα της Αγγλίας,5,Βυζάντιο,3,Γαλλία,1,Γερμανία,2,Διάφορα,6,Δικτάτορες,2,Εκκλησία,2,Ελλάδα,1,Ερωτήσεις,2,Θρησκεία,5,θρησκεία και ιστορία,6,Ιερουσαλήμ,2,Ιουδαία,2,Ιουδαϊσμός,2,Ισπανία,1,Καθολική Εκκλησία,1,Ναζί,2,Οίκος του Αννόβερου,1,Οίκος των Βουρβόνων,1,Οίκος των Στιούαρτ,1,Πράγματα που δεν ξέρατε,3,Πρόσωπα που άλλαξαν την Ιστορία,8,Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία,4,Ρώμη,2,Σκωτία,1,Τυδώρ,8,Φαραώ,2,χριστιανισμός,4,
ltr
item
Ιστορικά Χρονικά: Λουδοβίκος ΙΔ΄: - η ακόρεστη δίψα του για εξουσία έσπειρε τους σπόρους της επανάστασης
Λουδοβίκος ΙΔ΄: - η ακόρεστη δίψα του για εξουσία έσπειρε τους σπόρους της επανάστασης
Ήταν η σφοδρή επιθυμία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ για εξουσία που έσπειρε τους σπόρους της επανάστασης;
https://1.bp.blogspot.com/-7gHDXBwJHfk/X8zAsONHB6I/AAAAAAAAdGw/H6w1Kekb6goH7gM-LWS1bJpzXaspOWVGACLcBGAsYHQ/s16000/%25CE%259F%2B%25CE%259B%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25B4%25CE%25BF%25CE%25B2%25CE%25AF%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CE%2599%25CE%2594%25CE%2584%2B%25281701%2529.jpg
https://1.bp.blogspot.com/-7gHDXBwJHfk/X8zAsONHB6I/AAAAAAAAdGw/H6w1Kekb6goH7gM-LWS1bJpzXaspOWVGACLcBGAsYHQ/s72-c/%25CE%259F%2B%25CE%259B%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25B4%25CE%25BF%25CE%25B2%25CE%25AF%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CE%2599%25CE%2594%25CE%2584%2B%25281701%2529.jpg
Ιστορικά Χρονικά
https://www.historicchronicles.com/2020/12/loudovikos.id.html
https://www.historicchronicles.com/
https://www.historicchronicles.com/
https://www.historicchronicles.com/2020/12/loudovikos.id.html
true
822813451161017456
UTF-8
Loaded All Posts Not found any posts VIEW ALL Readmore Reply Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS View All RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS PREMIUM CONTENT IS LOCKED STEP 1: Share to a social network STEP 2: Click the link on your social network Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy Table of Content